| " WHO IS WHO?" |
| |
14 |
|
|
Αντώνης Δωριάδης :
"WHO IS WHO ?" |
| |
Σκηνοθεσία: |
|
ΓΙΟΥΛΗ ΖΗΚΟΥ |
| |
Σκηνικά - Κοστούμια: |
|
ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΚΑΡΔΑΡΑ |
| |
Βοηθός Σκηνοθέτη : |
|
ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ |
| |
Κινηματογραφική
επιμέλεια: |
|
ΝΙΚΟΛΑΣ Α. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ |
| |
Μουσική επιμέλεια - φωτισμοί: |
|
ΓΙΟΥΛΗ ΖΗΚΟΥ |
| |
|
|
|
| |
Διανομή: |
|
|
| |
Κύριος Ματθαίος: |
|
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΡΤΖΟΣ |
| |
Παρουσιαστής – φωνή από μεγάφωνο: |
|
ΓΙΩΡΓΟΣ ΨΑΛΤΟΥ |
| |
Φωνή από μεγάφωνο - παρουσιάστρια: |
|
ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ |
| |
Φοιτητής: |
|
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ |
| |
Φωνή Φοιτητή: |
|
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΚΑΒΑΣ |
| |
Βοηθός Σκηνοθέτη: |
|
ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ |
| |
Χορηγία Προγράμματος: |
|
“ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ” |
| |
Δημόσιες Σχέσεις: |
|
ΣΑΝΤΡΑ ΒΟΥΤΣΑ |
| |
Παραγωγή: |
|
ΘΙΑΣΟΣ “ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ” |
Παρουσίαση του έργου ατο Festival d ' Avignon. Κριτική του σκηνοθέτη του Tréteaux de France (Paris) Marcel Mar è chal:
"Χάρη σ' αυτό το θέατρο του παραλόγου - λιγότερο παράλογο απ' την πραγματικότητα - βρισκόμαστε στο ξεγύμνωμα ενός διανοούμενου φιλισταίου, που επιμελώς κρύβεται χρόνια ολόκληρα, κάτω απ' τον επιβλητικό μανδύα ωραίων και μεγάλων λόγων για Ελευθερία, Ειρήνη, Συνείδηση, Τέχνη, και φυσικά για τον Άνθρωπο.
Λέξεις που είναι έτοιμος να απαρνηθεί με την πρώτη ευκαιρία, έτοιμος πάντα να υπηρετήσει όσους διαθέτουν εξουσία, - οποιαδήποτε εξουσία -, αιώνια φυλακισμένος στο παιχνίδι των εννοιών και των λέξεων, φορέας μιας περίεργης διανοητικής διαστροφής.
Στην ίδια οπτική της αλλοτριωμένης συνείδησης, βλέπουμε το ρόλο που παίζει η τηλεόραση, αυτό το «κουτί αποβλάκωσης» που απο-οικειοποιεί την ατομική σκέψη και κριτική, και καταντά τον άνθρωπο ένα ανενεργό αντικείμενο στα χέρια μιας απρόσωπης επιβολής και διανοητικής βίας.
Έργο σκληρό, όπου ο θεατής είναι την ίδια στιγμή ο επιτιθέμενος κι ο δεχόμενος την επίθεση, αυτός που ξεγυμνώνει και ξεγυμνώνεται, υποχρεωμένος ν' αναρωτηθεί με τη σειρά του για πολλές από τις πράξεις του και να κοιταχτεί, όπως ακριβώς είναι.
Στο θέμα ερμηνείας, πρόκειται για ένα ρεσιτάλ ηθοποιίας, όπου ο ηθοποιός καλείται να ασκήσει στο έπακρο όλη τη γκάμα των ικανοτήτων του, περνώντας διαδοχικά απ' το κωμικό στο γκροτέσκο κι απ' το δράμα στην τραγωδία.
Ένα έργο που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο." |
|
|
 |
|
